Perhatian!!!

Semua cerita ini adalah hakmilik Puan Saiman dan tidak dibenarkan untuk diulang terbit oleh mana-mana pihak tanpa keizinan dari tuan empunya blog.

Thursday, May 5, 2011

Oh!!! Kenal pulak ko sama aku!!!!

Sekarang ni, ofis gua memang huru hara....sana sini orang pindahkan barang2... sudah 2 hari ni gua sama bos gua naik atas...pegi tinguk ofis kami.... <--- sila maklum gua ni cuma kuli....jadi kuli mesti sedar diri.... dan gua memang bernasib baik gua dapat bos-bos yang baik hati dan sporting<--- sila percaya....bukan mau ambil hati atau angkat kaki, tapi memang itu kenyataan <--- gua harap2 tiadalah orang di ofis gua ni baca blog gua ni....<--- memang pun tiada orang baca pun, jgn ko perasan sana......warghkakakakakkaa!!! Memandangkan kami ber3 jak dalam bahagian kami ni, jadi kalau sudah gua cakap bos2 tu, bermakna orang ke3 yg BUKAN bos tu adalah gua. Jadi sila maklum...


Kalau bukan esok, kemungkinan hari satu depan, naik la sudah kami pegi atas ni. Jadi sebelum pc dan talian internet gua ni diputuskan nyawa...gua pun mau apdet la dari tempat lama ni sebelum apdet lagi dari tempat baru nanti. Gambar di bawah, iniiiii la tempat gua sekarang ni. Macam kapal pecah pun ada...kiri kanan, atas bawa depan belakang, semua la kotak.





Tapi apa kes, belum pun lagi pindah, gua sudah rasa sakit2 badan ni. Gua rasa belakang sampai la kepala gua sudah start sakit2. Kalau hari ni masih lagi sakit2 sampai bisuk, kena la gua pegi refleksologi ni <-- sambil jeling laki gua.....<--- ketara la bah mau minta sponsor kan....



Sekarang ni emosi gua sekejap2 berubah...kejap2 hepi semacam, sekejap2 sedih...sedih pun kau2 punya sedih la.... terutama bila gua baca newspaper pasal seorang ibu yang kehilangan 3 orang anak sekali gua, yang hanyut di bawa arus sungai..... bila gua nampak gambar ibu tu yang tengah melihat 2 orang anaknya yang terbaring kaku dan seorang lagi yang setakat ni belum dijumpai membuatkan gua betul2 menangis....sedangkan anak sakit pun kita susah hati, inikan lagi anak sudah tiada....bukan seorang tapi kesemua sekali. Gua mendoakan semoga ibu ini tadi dapat menguatkan semangat. Berat mata memandang, lagi berat bahu yang memikul....



Ok, gua ada 1 cerita yang gua membuatkan gua terfikir. Bukan 1 kali lagi gua fikir, tapi berkali2...berhari2....



Dulu!!! Ada orang tu...uiiii berpangkat.... pangkat dia memang besar... terus terang, pangkat orang tu lebih besar sikit dari badan gua...guakan gebu.... masa orang ni masih lagi kerja.....kalau berlimpas sama gua...percaya atau tidak...indak pernah dia nampak gua, padahal limpas sebelah menyebelah ni.... <---- mungkin gua ni halimunan...tapi seingat2 gua, belum pernah lagi gua ni bertapa di mana2 gua. Oh...baru gua ingat...dia tu orang berpangkat pula, gua ni kan kuli, mana sama taraf. Tapi kerana menghormati dia, bila gua nampak dia, gua senyum. Tapi dia tidak senyum sama gua balik. Mustahil dia tidak nampak gua senyum, gua sama dia bertentangan mata bah..Oh tidak apa, mungkin dia tidak nampak gua. Tapi yang gua hairan, bukan gua jauh....gua dekat jak pun.... berlimpas lagi tu....oh tidak apa bah. Tidak apa tidak senyum sama gua. Tapi bukan ka lebih bagus kalau tidak mau senyum pun, hanya menggangukkan kepala pun ok jugak. Tapi kalau sudah tidak senyum, jangan harap la mau di 'angguk' kan. Oh tidak apa!!!!!!



Bulan lepas gua nampak dia. Oh..lupa pula, dia ni sudah pencen. Kebetulan gua sedang berbaris di pejabat pos. Dan dia juga mungkin ada urusan di pejabat pos. Kami bertembung mata. Dia senyum sama gua. {{{{BIG MISTAKE}}}}} Gua langsung tidak senyum kembali apalagi menganggukkan kepala. Gua terus menolehkan kepala. Kenapa ??? Oh bukan gua sombong!!! Gua takut gua yang salah orang. Sebab apa?? Kalau dulu dia tidak kenal gua, kenapa sekarang, baru terhegeh2 mau senyum dan mau menegur. Oh!!! Baru gua ingat...sebab kau sekarang bukan siapa2 kan. Lagipun gua dulu sama sekarang mana berubah...dulu gua gebu, sekarang ni pun gua masih lagi gebu....jadi kenapa dulu kau tidak kenal gua, sekarang ni tiba2 kenal la...ATAUPUN....kau terlanggar batu, lepas tu kepala kau terhantuk, lepas terhantuk tu terus la kau ingat gua ah......tiba2 kan!!!!!



Gua memang betul2 hairan jenis2 orang yang begini. Sombong tidak bertempat. Mungkin orang2 jenis begini ni kadang2 tidak sedar yang satu hari nanti durang pun akan pencen dan pangkat itu akan hilang juga. Tapi tidak semua orang begini. Ada juga orang2 yang gua kenal masih lagi kenal 'rumput di bumi'. Kita pun sedia maklum la orang2 begini ni umpama enggang.... terbang tinggi di awan biru, tapi jangan lupa, enggang pun kalau penat terbang, akhirnya akan hinggap di pohon kayu juga, belum pernah lagi enggang hinggap di kapal terbang yang sedang terbang di udara. Entah la, mungkin orang begini ni spesies enggang yang makan beger kali.....

Lagipun, bukan semua la bah staff 'bawah' yang suka ambil kesempatan. Tapi apa salahnya kalau staff senyum, senyum la bah balik. Bukan juga sekali mau senyum, terus mau kena minta duit kan. Sebab satu hari nanti bila kita bukan lagi siapa2....maka orang2 yang dulu kita tidak tinguk tu la nanti yang kita minta tulung tu...





p/s : hari ni hari kau...bisuk2 hari orang lain pula. Masa kau berpangkat, semua urang mau pigi siring2 kau tu...bukan apa, mau pok naik pangkat bah.... jadi urang yang jaraaaang di siring2 ko tu, indak la ko nampak kan...tapi bila ko sudah pencen...jangan ko pikir tu urang yg dulu2 di siring ko tu ambil peduli sama ko....yang ada keperluan jak bah selalu di siring2 ko tu.....jadi lepas tu baru la ko mau senyum2, tegur2, tepuk2 bahu...padahal dulu, gajah limpas pun kau tidak nampak kan......



Puan Saiman 'signning off'.....